



























Prawie każdy, kto opanował już podstawy gry na gitarze, a więc potrafi złapać tak zwykłe chwyty, jak barowe, zaczyna myśleć o nauce gry solowej - improwizacji. Każdy słyszał, jak grają Clapton, Styczyński. Czemu samemu nie spróbować? W tym artykule mowa będzie o improwizacji blues'owej. Gitarzyści blues'owi w większości opierają swoje improwizacje o skalę pentatoniczną. Nie jest to oczywiście bezwzględna reguła i są ludzie, którzy grają bez żadnych podstaw teoretycznych - jednak najczęściej są to ludzie naprawdę uzdolnieni muzycznie. Dla wszystkich mniej genialnych - trochę teorii. Poniżej przedstawiam podstawową skalę pentatoniczną. Można ją rozszerzać o pozostałe dźwięki skali durowej lub molowej. Częste są też różne riffy zawierające dźwięki zupełnie spoza skali.
Jak każdy pamięta ze szkoły podstawowej, skala durowa zawiera 7 dźwięków podstawowych:
dla gamy C-dur: C D E F G A H
Pomiędzy niektórymi są dodatkowe dźwięki - półtony. Na klawiaturze pianina klawisze białe to dźwięki zapisane powyżej, a czarne to właśnie półtony. Należy zaznaczyć, że między dźwiękami E i F oraz H i C nie ma półtonów (a na klawiaturze - czarnych klawiszy). Dźwięki te tworzą tzw. półtony naturalne.
Wszystkie dźwięki wyglądają tak:
C Cis D Dis E F Fis G Gis A B H C
Jakoś tak się już przyjęło, że nie dźwięk pomiędzy A i H nie nazywa się Ais lub Hes, lecz B.
Dźwięki skali C-dur numerujemy:
C D E F G A H C
1 2 3 4 5 6 7 8
D E Fis G A H Cis D
1 2 3 4 5 6 7 8
A H C D E F G A
1 2 3 4 5 6 7 8